Od kilku niedziel słyszymy w Ewangelii przypowieści. Dzisiejsza opowiada o zaproszonych na ucztę. Aby właściwie zrozumieć tę przypowieść, musimy wiedzieć, kogo reprezentują poszczególne postacie. Bóg jest królem, który zwołuje ucztę weselną. Jezus jest Synem, Oblubieńcem, dla którego uczta weselna jest zwoływana.
Uczta weselna sama w sobie reprezentuje życie wieczne i zbawienie. Pierwsi słudzy, którzy wysyłają zaproszenia, reprezentują proroków Starego Testamentu. Goście weselni, którzy odrzucają zaproszenie, a nawet zabijają sługi, reprezentują Izraelitów.
Przypowieść Jezusa odnosi się bezpośrednio do nas.
Każdy z nas wierzących jest wezwany na ucztę weselną Syna Bożego.
Jest to Uczta eucharystyczna, czyli niedzielna Msza Święta.
na którą Bóg nas zaprasza.
Na tej uczcie powinien być każdy z nas. Przecież dobrze wiemy, że kiedy Bóg zaprasza, nie można odmówić. Ale oprócz tych, którzy chętnie przyjmą zaproszenie i przybędą, są też tacy, którzy robią kiepskie wymówki podobne do tych z dzisiejszej przypowieści, mówiąc: „jestem zbyt zajęty” lub „po prostu nie mam ochoty przychodzić, co tydzień”.
Kościół nie jest tylko dla wybranych. Jest w nim miejsce zarówno dla dobrych jak i złych, mocnych i słabych, świadomych jak i nieświadomych. Nie trzeba spełniać szczególnych warunków moralnych, duchowych czy społecznych, aby znaleźć się w grupie powołanych.
Wszyscy są zaproszeni do Królestwa Bożego. Postarajmy się zatem, aby niedziela była dla nas świętem. Aby była czasem spotkania się z Bogiem na Eucharystii w sposób pełny. Abyśmy byli gotowi przyjąć go do naszego serca. Niech niedziela stanie się też czasem wolnym od pracy i codziennego zabiegania.
Niech będzie czasem spędzonym razem z rodziną.
Dniem przeżytym w świecie rzeczywistym a nie wirtualnym.
Przypowieść Jezusa jest wezwaniem do czujności i działania.
Nie można czuć się pewnym zbawienia, nic nie robiąc.
Nie wystarczy tylko przyjąć zaproszenie na ucztę, pozostając w „starym stroju”, czyli nie zmieniając dotychczasowego sposobu myślenia i życia, opartego na tradycji, przyzwyczajeniach, rutynie.
Zaproszenie Boga jest darem i łaską.
Wypływa z bezwarunkowej miłości.
Ale wymaga odpowiedzi”
Wszyscy zaproszeni są zobowiązani do „zmiany szaty”,
czyli do zmiany życia, stawania się nowymi ludźmi,
„na wzórJezusa Chrystusa”.
W przeciwnym wypadku pozostaniemy „powołani„,
ale nie „wybrani”. Amen.

